Mabubuting Aral Sa Masamang Karanasan Sa Malate

MABUBUTING ARAL SA MASAMANG KARANASAN SA MALATE

Isang linggo na ang nakakalipas buhat ng mangyari ang isang kaguluhan sa Malate. (Refer to my ‘Masasamang Tao sa Malate’ blog.)

Ang daming nangyari…

Buti na lang meron ng blogs. Nabawasan ng mahigit 50% ang pag-ulit-ulit ng kwento.

Ang daming emosyon…

Madaming matatalik na kaibigan ang sumigaw ng, “Foul”. Nagtimpi ng galit. Nakailang iyak din ang Nanay ko.

Ang daming opinyon…

May mga nagpanukala na mag resbak, may gustong sunugin ang lugar, at may mga nag isip na baka nga guilty ako..

Mas madaming aral…

Lalo kong nakilala ang sarili ko.
Kung gaano kadaling magalit.
Kung gaano kadaling magpatawad.
Kung gaano kabilis puedeng sumunod sa isang maling payo.
Nakita ko kung ano ang pagkakakilala sa akin ng mga kaibigan ko.
Nakilala ko ang mga totoong kaibigan ko.
May mga bagong naging kaibigan.
Nakita kung gaano ko kadaming kaibigan.

Ang matitinding aral…
Kung paanong sa isang iglap, puedeng matapos ang buhay…
Kung paanong sa isang maling balita, puedeng mabura sa utak ng lahat nga tao ang magandang reputasyon na ilang taon mong inalagaan…

Naglalamig ang paa ko matapos kong mapanood ang feature ng ‘The Buzz’. Sana hindi na lang lumabas ang balita. Hindi nakatulong sa kaso ko. Sa halip, nakasira pa sa reputasyon ko sa mga taong hindi nakakakilala sa akin.

Pero naiintindihan ko sila. Gusto lang naman nila ng malaking balita tungkol sa mga artista. Naibigay yon ng balitang ito.

May natutunan ako sa nangyari, magkasing ikli ang buhay at ang magandang reputasyon.

Lalo akong napag isip…

Hindi lang naman sa akin nangyari ito.

Nung isang taon,
Isang director na matalik kong kaibigan ang nabaril sa labas ng isang bar sa Makati.
Isang executive producer na kaibigan ko rin ang tinadtad ng saksak at taga habang nagpapamasahe sa bahay niya.
Kung wala akong kakilala at napunta kami sa isang maling presinto… maari kayang ako ang pumangatlo?

Sa kasalukuyan,
Isang pinsan ko na matatas ang kutungkulan sa military kasama ang pamilya niya ang nagtatago dahil sa paninira ng mga kaibigan sa serbisyo…
Isang U.P. Professor na parang tatay ang turing ko ang kasalukuyang iginagawa ng kung sinong baliw ng mga malisyosong Friendster at Multiply account na saksakan ng baboy ang mga nilalaman.
Kung hihimayin ang sulat ng bar owner… maari kayang isipin ko na higit pa sa hambalos ng bote ang ginawa nilang damage sa reputasyon ko?

Ang tanong: Kung hindi safe sa mga bar… sa bahay… sa presinto… sa workplace… sa internet… sa tv network… San pa tayo pupunta? Hindi na lang tayo gagalaw?

Nung Wednesday, isang representative ng isang law firm ang makipagkita sa akin. Nag alok sila ng tulong sa dahil sa pakiusap ng kaibigan kong matalik at ng asawa niyang senador. Tinanong niya ako kung ano pang aksyon ang gusto kong gawin.

Habang nag-uusap kami, pinipilit kong maghalukay ng galit sa puso ko para lang masamantala ang chance na isang malaking law firm ang tutulong sa akin.

Pero wala na akong mahagilap ng galit.

May ilang agam-agam:
Gaano kaya katagal mananatili sa utak ni Aling Simang na labanderang fan ni Judai na nag bestfriend nito ay nanghihipo sa bar?
Sa dami ng kaibigan ko na galit, kailangan ko bang i-top ang galit nila o ito na ang pagkakataong makita nila kung paanong binago ni Lord ang puso ko sa larangan ng pagpapatawad?
Anong sakit ba ang puede kong ipapataw dun sa pumalo sa akin para mabura ang peklat sa ulo ko?
Ilang sulat ng papuri mula sa bar owners ang puedeng magsoli ng mga luhang pumatak sa mata ng nanay ko pagkatapos niyang mapanood ang balita sa TV?

Hindi nakapagtanim ang nangyari ng takot sa puso ko para sa sarili ko…
Takot ako para sa galit ng mga kaibigan ko…
Takot akong mapatulo uli ng isyung ito ang luha ng nanay ko.
Takot ako na mangyari ito sa isang kaibigan ko at hindi maging kasing bilis ng sa akin ang pagdating ng pagpapatawad.

Ito na lang ang nasabi ko sa lawyer na kausap ko… alang-alang sa mga kaibigan ko na nagalit, sa ikapapanatag ng nanay ko, at ikaw na na-curious at nagbasa ng blog na ito… bahala na silang gawin kung ano ang sa tingin nilang karapat dapat… at ititikom ko na ang bibig ko.

Pero may naiiwang mga tanong.

Bilang bahagi ng Lyrics & Sheets Foundation, itinatag namin last year ang IS DA REVOLUTION. Ang proyekto na naglalayong magpatayo ng ‘Ang Puro’, isang wellness center para pangalagaan ang matatandang artists.

Eh, sino pa ang mapapangalagaan sa wellness center na yon kung ngayon pa lang ay mayroon ng mga napapatay at nababalda ng walang kalaban-laban?

Sino ba ang magsisiguro ng safety natin bawat araw?

Paano tayo maglalakad sa mga hindi pamilyar na lugar? Lalong lalo na sa pamilyar…

Naka isip kami ng isang mahinang tanong na baka lumakas pag sabay-sabay nating ibubulong.

Hindi ito protesta.
Hindi rin upang magpalaki ng gulo.

Gusto lang namin na magsilbing reminder sa lahat ng makakakita ng logo na ito na meron tayong maaring gawin bago pa mabiktima ang mga taong malapit sa atin.

Isipin mo na lang.
Ito ang mas cute at hip na counterpart ng commercial ni John Lloyd Cruz.

Gumawa kami ng mga pins… susunod ang mga t-shirts, stickers. At kung ano-ano pa…

Kopyahin nyo ang logo kung gusto niyo.

Tulad ng cellphone at lip balm…
BE UNCOMFORTABLE WITHOUT IT!